Laatste nieuws
 
 
  Achtergrondartikelen  


In India is een 27-jarige man die zijn ouders aanklaagt, omdat ze hem op de wereld hebben gezet zonder zijn toestemming. Zijn moeder berust in de aanval van haar zoon, zo staat in het bericht op de site van een van de landelijke dagbladen te lezen. Als het niet zo ernstig was, zou je toch helemaal dubbel liggen van het lachen. Onze aandachtmaatschappij heeft hiermee wel ongeveer het hoogtepunt (of dieptepunt zo u wilt) bereikt, of niet soms?

Naast alle voortdurende prikkels van smartphones, apps, social en andere  online media zijn er blijkbaar mensen die nog niet genoeg aandacht krijgen. Hoe verzin je het? En nog erger, waarom gaan mensen daar serieus op in, door de aanklacht in behandeling te nemen? Dit overtreft Emile Ratelbands aanklacht tegen het feit dat hij een bepaalde leeftijd heeft en die niet kan veranderen. Ook al komt hij inderdaad over als een volslagen idioot met puberneigingen. Dat had eventueel nog met een pennenstreek kunnen worden afgedaan en hij heeft een andere leeftijd. Maar wat als deze dwaas gelijk krijgt? Gaat niet gebeuren natuurlijk (toch?). Maar stel het hypothetische geval dat… Geeft de rechter dan toestemming om hem om te (laten) leggen? Want dat is dan toch de essentie: hij wil hier blijkbaar niet zijn. Daar zijn oplossingen voor.

Volgens de aanklacht van de man is het eigenlijk maar zwaar onterecht dat hij zich ongevraagd door het leven moet worstelen: naar school gaan, baan zoeken, carrière maken. En dan volgt normaal gesproken trouwen en zelf kinderen krijgen, maar dat zal er in dit geval wel niet bij zijn, neem ik aan.

Of hij moet antwoord op zijn vraag krijgen bij de ongeboren vrucht (of eigenlijk al bij het verlaten van zijn zaadje bij de coïtus) of die er akkoord mee gaat (of gaan, want er zijn nogal veel zaadjes nodig om op de juiste plek te komen heb ik altijd begrepen) dat het bevruchtings-, zwangerschaps- en geboorteproces verder wordt afgrond. Te gek voor woorden, maar het feit dat ik er over schrijf (en het landelijke dagblad ook) zegt al genoeg: hij heeft toch de aandacht. Het summum van onze aandachtmaatschappij heeft gestalte gekregen in de vorm van een Indiër die hier niet wil zijn en daarvoor zijn ouders aanklaagt.

I rest my case…

John de Waard

Plaats op:
Datum: 8 februari 2019
Categorie: Columns
Bron: John de Waard
Gerelateerde artikelen  
04-08-2016 Achtergrondartikelen Waarom word je eigenlijk nog leraar?
28-04-2017 Achtergrondartikelen Waarom zij niet en wij wel?
24-02-2016 Achtergrondartikelen Schijnveiligheid in de zorg
06-06-2016 Achtergrondartikelen Je hoeft niet alles te (laten) weten
22-02-2016 Achtergrondartikelen Nederlanders niet blij met baas
 
 

- partners -

 
 
 
 
 
� 2005 - 2019 Vakwereld. All rights reserved Pagina geladen in 0,4 seconden.